ΔΕΥΤΕΡΕΥΟΥΣΕΣ ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΤΗΣ ΑΡΧΑΙΑΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ

ΕΙΔΟΣ	ΕΙΣΑΓΟΝΤΑΙ ΜΕ	ΕΚΦΕΡΟΝΤΑΙ ΜΕ	ΣΥΝΤΑΚΤΙΚΟΣ ΡΟΛΟΣ
ειδικές (άρνηση οὐ)	ὃτι, ὡς	οριστική, δυνητ. Οριστική, ευκτική του πλαγίου λόγου, δυνητική ευκτική	αντικείμενο, υποκείμενο, επεξήγηση
ενδοιαστικές (άρνηση  μή )	μή, μή οὐ	υποτακτική κυρίως, οριστική,  ευκτική του πλαγίου λόγου	αντικείμενο, υποκείμενο, επεξήγηση
πλάγιες ερωτηματικές (άρνηση οὐ ἠ μή)	εἰ (ολικής άγνοιας), με ερωτηματικές και αναφορικές αντωνυμίες και επιρρήματα (μερικής άγνοιας)	οριστική, δυνητ. Οριστική, ευκτική του πλαγίου λόγου, δυνητική ευκτική και απορηματική υποτακτική	αντικείμενο, υποκείμενο, επεξήγηση
αιτιολογικές (άρνηση οὐ)	ὃτι, ὡς, διότι, ἐπεί, ἐπειδή	οριστική, δυνητ. Οριστική, ευκτική του πλαγίου λόγου, δυνητική ευκτική	επιρρηματικός προσδιορισμός της αιτίας
τελικές (άρνηση  μή )	ἳνα, ὃπως, ὡς	υποτακτική κυρίως, οριστική,  ευκτική του πλαγίου λόγου	επιρρηματικός προσδιορισμός του σκοπού
συμπερασματικές (άρνηση  μή μόνο με απαρέμφατο)	ὣστε, ὡς	οριστική, δυνητ. Οριστική, , δυνητική ευκτική, απαρέμφατο	επιρρηματικός προσδιορισμός του αποτελέσματος
εναντιωματικές (άρνηση  μή )	εἰ και, ἐάν, ἂν, ἢν καί	οριστική,  υποτακτική, ευκτική του πλαγίου λόγου	επιρρηματικός προσδιορισμός της εναντίωσης
παραχωρητικές (άρνηση  μή )	καί εἰ,  καί ἂν, ἢν, ἐάν, οὐδ’ εἰ, οὐδ’ ἐάν, ἂν, ἢν	οριστική,  υποτακτική, ευκτική του πλαγίου λόγου	επιρρηματικός προσδιορισμός της παραχώρησης
υποθετικές (άρνηση  μή )	εἰ,                     > με> ἐάν, ἂν, ἢν     > με>	οριστική (πραγματικό), ευκτική(απλή σκέψη ή αόριστη επανάληψη στο παρελθόν) υποτακτική (προσδοκώμενο ή αόρ. επανάληψη στο παρόν & μέλλον)	επιρρηματικός προσδιορισμός της προϋπόθεσης
χρονικές (άρνηση οὐ ἠ μή)	ὡς, ἐπεί, ἐπειδή, πρίν, ὃτε, ὁπότε, ἓως, ὁσάκις, κ.λπ.	οριστική, υποτακτική + αοριστ. ἂν, ευκτική, απαρέμφατο	επιρρηματικός προσδιορισμός του χρόνου
αναφορικές ονοματικές (άρνηση οὐ ἠ μή)	ὡς, ὃστις, ὃσος, οἷος, ὀποῖος, , ὀπότερος, ἡλίκος, κ.λπ.	οριστική, δυνητ. Οριστική, υποτακτική, δυνητική ευκτική	αντικείμενο, υποκείμενο, επεξήγηση, ομοιόπτωτος ή ετερόπτωτος προσδιορισμός (παράθεση, γενική διαιρετική, κ.λπ.)
αναφορικές επιρρηματικές (άρνηση οὐ ἠ μή)	ὡς, ὃστις, ὃσος, οἷος, ὀποῖος, , ὀπότερος, ἡλίκος, ὃπως, κ.λπ.	με τις εγκλίσεις των άλλων επιρρ. προτάσεων ανά περίπτωση	επιρρηματικός προσδιορισμός του σκοπού, της αιτίας κ.λπ.